یک لقمه فلسفهی ایرانی ∆ FMJ
فرهنگ اصیل ایران / The original culture of IranDADAR
۱۰ تیر ۱۴۰۰ · ۱۹ دقیقه
اندیشیدن، خندیدن است. هر شکفتنی و هر زادنی، روند خندیدن و شاد شدن است. در فرهنگ ایران، آذرخش که یکی از برآیندهای سیمرغ بوده است، خنده ابر تاریک هنگام باریدن است. به سخن دیگر خدا در زادن یا افشاندن خود میخندد. چرا ما بجای خندان بودن در هستی خود و خرسند بودن، بام و شام میکوشیم تا چیزی بیابیم تا به آن بخندیم؟ چرا خندیدن که خود را زایانیدن است، در به دیگری خندیدن معنای دیگر پیدا میکند؟! هر اصلی آنگاه اصل است که از خود بروید. فیلسوف، حکیم نیست
برای افزودن برچسب وارد شوید