You Should Be Ashamed! (!اولادهای مردم را ببین! خجالت بکش)
Voice of Literature (آوای ادبیات)Maiwand Nazary
۱۵ شهریور ۱۴۰۵ · ۳۰ دقیقه
سلام عرض میکنم خدمت همهی شما شنوندگان عزیز که وقت میگذارید و برنامهی آوای ادبیات را هنوز هم دنبال میکنید اولتر از همه میخواهم از این فرصت استفاده کنم و از تک تک شما عزیزانی که به برنامه سبسکرایب کردید، برنامه را لایک کردید، و با دیگر دوستا و عزیزان به اشتراک گذاشتید، از صمیم قلب تشکری کنم.. و اگر تازه به برنامه پیوستید، خوش آمدید. امیدوار استم از شنیدن برنامهها لذت ببرید و در این گفتوگوهای ادبی و فرهنگی و علمی با من همراه باشید چندی پیش مقالهای خواندم با عنوان: «مقایسۀ اجتماعی ما را به یأس میکشاند، اما لازم نیست چنین باشد.» این مقاله را یک استاد فلسفه و پژوهشگر حوزۀ اخلاق نوشته که در سال ۲۰۲۵ میلادی در مجلۀ Psyche، یا روان، منتشر شد. موضوع مقاله مقایسۀ خودمان با دیگران است، که البته یک موضوع نو نیست. اما نویسنده میگوید در عصر اینستاگرام، تیک تاک و فیسبوک، یک اتفاق تازهای رخ داده. در گذشته، ما خودمان را بیشتر با فامیل، همکار، همصنفی و کسانی که در دور و بر ما زندگی میکردند مقایسه میکردیم..اما امروز عملاً میتوانیم خودمان را با تمام دنیا مقایسه کنیم..حتی با آدمهایی که اصلاً نمیشناسیمشان. و چیزی که من هنگام خواندن این مقاله خیلی به او فکر کردم، پدر و مادرها بودند. چون ما فقط خودمان را با دیگران مقایسه نمیکنیم. فرزندانمان را نیز با فرزندان دیگر مردم مقایسه میکنیم. اینستاگرام را باز میکنیم. کودکی دو ساله را میبینیم که چه زیبا آهنگ را اجرا میکند. کمی پایینتر، کودکی را میبینیم که پنج زبان را میفهمد. بعد مادری را میبینیم که هر روز بلا ناغه برای فرزند خود غذاهای صحی آماده میکند. بعد پدری را میبینیم که پس از یک روز کاری هنوز انرژی دارد با فرزند بازی کند، برایش کتاب بخواند و او را به ورزش ببرد. بعد اتاق کودکی را میبینیم که همه چیز در آن مرتب، زیبا و منظم است. بعد هم کودکی را میبینیم که تمام شب آرام..بدون اینکه پدر و مادر را آزار بدهد قشنگ میخوابد. خانواده را می بینیم که همواره سفر میکنند، میخندند و ظاهراً همه چیز در زندگیشان کامل به نظر میرسد. در این زمان شاید فقط ده دقیقه به طرف اسکرین تلفن مان نگاه کرده باشیم.. اما در همین ده دقیقه..بعد از دیدن این همه مادران و پدران و کودکان ایدهآل و بی نخس روی صفحه های تلفن ما.. ممکن است چندین پرسش در ذهن ما ایجاد شده باشد. مثلا اینکه.. چرا فرزند من این همه کارها را نمیکند؟ آیا از نظر رشد جسمی و ذهنی عقب مانده؟ آیا من مادر یا پدر بدی استم که به اندازۀ کافی به اولادم توجه نمیکنم؟ آیا شیوۀ رفتار و تربیه من اشتباه است؟ و دهها پرسش دیگر. شاید بدون اینکه خودمان متوجه شویم، زندگیای که روی اسکرین تلفنهایمان میبینیم، آرام آرام به معیاری برای قضاوت خودمان و فرزندانمان تبدیل میشود. بنابراین در این برنامه میخواهم، با کمک همان مقالهای که در آغاز نام بردم، دربارۀ مقایسۀ اجتماعی با شما صحبت کنم. در این برنامه میخواهم مشخصاً درباره پدر و مادرها صحبت کنم. دربارۀ اینکه چگونه خودمان را با مادرها و پدرهایی که در اینستاگرام، تیک تاک و فیسبوک میبینیم مقایسه میکنیم. چگونه روش تربیت خودمان را با روش آنها میسنجیم. چگونه خانه، غذا، لباس، مکتب، سرگرمی، زبان، خواب و حتی شخصیت فرزندمان را با چیزی مقایسه میکنیم که همواره در شبکههای اجتماعی میبینیم. چون اگر در افغانستان یا ایران یا در یکی از خانوادههای دیاسپورا بزرگ شده باشید، احتمالاً این عبارت ها را بارها شنیدهاید: اینکه میگن: "بچهی مردمه ببین" "دختری فلانی را ببین" "ببین چقدر خوب درس میخواند" "ببین چقدر مؤدب است" "خوش ها به حالش..ببین در کدام دانشگاه قبول شده" "ببین چه شغل خوبی دارد" "ببین چطور به حرف پدر و مادر گوش میکند" اینها همه نمونههایی از مقایسه اجتماعی هستند. پس بیایید کمی عمیقتر به موضوع مقایسۀ اجتماعی بپردازیم; اینکه نظریه مقایسه اجتماعی چیست؟ هدف مقایسه اجتماعی چیست؟ چرا خودمان را با دیگران مقایسه میکنیم؟ و در این بین شبکههای اجتماعی چه نقشی را دارند بازی میکنند. بسیار خوب… در حدود ۱۵ الا ۲۰ دقیقه دیگر در مورد همه این مسائل صحبت میکنیم... پس جای نرین و مه را تا آخر این برنامه همراهی کنین. لطفن سبسکرایب کنید، برنامه را لایک کنید و با دیگه دوستا به اشتراک بگذارید. تشکر. Links: https://psyche.co/ideas/social-comparison-is-driving-us-to-despair-it-doesnt-have-to https://tarjomaan.com/%d9%85%d9%82%d8%a7%db%8c%d8%b3%db%80-%d8%a7%d8%ac%d8%aa%d9%85%d8%a7%d8%b9%db%8c-%d9%85%d8%a7-%d8%b1%d8%a7-%d8%a8%d9%87-%db%8c%d8%a3%d8%b3-%d9%85%db%8c%da%a9%d8%b4%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%8c/