ماخیلی وقتها هرچقدر هم که تلاش میکنیم نمیتونیم به لحظه حال برگردیم.
ذهنمون قراره بپره. قراره درگیر شه.ما انسانیم، و این طبیعیه.ما اینجا تمرین میکنیم که هر بار ذهنمون از مسیر خارج شد،بتونیم گاهانه عمل کنیم،و با مهربونی برگردیم.نه با سرزنش، نه با عجله.با نرمی، با توجه، با تمرین.دفعه‌ی بعد که ذهنت خواست از لحظه حال فرار کنه، فقط یادت بیاد:تو می‌تونی دوباره برگردیی همیشه می‌تونی برگردی.دوست دارم که توم از تجربیات بودن در لحظه یا فرار ذهن و غرق شدن در افکار بهم بگی.