ما بازماندگانِ خاموشیم | آنچه جنگ با ما کرد | اپیزود ۴

رادیو ادامه

آزاده اسدی

⁨۲۶ مرداد ۱۴۰۵⁩ · ⁨۱ ساعت و ۱۹ دقیقه⁩

چرا بعضی آدم‌ها بعد از یک فقدان، گریه نمی‌کنند؟ چرا بعضی دردها را آن‌قدر در خودمان نگه می‌داریم که کم‌کم یادمان می‌رود باید برایشان سوگواری کنیم؟ چرا به خودمان حق سوگواری نمی دهیم؟ و چرا گاهی یک جامعه، به جای مواجه شدن با یک غم مشترک، ترجیح می‌دهد هرکس با درد خودش تنها بماند؟ توی این اپیزود، همراه با مِهدی درباره‌ی سوگ، سوگواری و سوگواری جمعی حرف می‌زنیم و تلاش میکنیم به سوال پاسخ بدیم که چرا با اینکه میدونیم سوگواری میتونه بخش قابل توجهی از درد و فقدان ما رو بهبود ببخشه، باز ازش فرار میکنیم؟ و در آخر، سعی میکنیم یکسری راهکارهایی که میتونه بهمون کمک کنه تا یه سوگواری موثر و رهایی بخش رو انجام بدیم، مرور میکنیم.  شاید سوگواری، فقط گریه کردن برای چیزی که از دست داده‌ایم نباشد؛ شاید فرصتی باشد برای اینکه آنچه اتفاق افتاده را به رسمیت بشناسیم، با فقدانمان روبه‌رو شویم و دوباره راهی برای ادامه دادن پیدا کنیم