تازهترین قسمتها
نصرت رحمانی | زمزمهای در محراب
۲۸ آبان ۱۴۰۵ · ۵ دقیقه
▨ نام شعر: زمزمه ای در محراب ▨ شاعر: نصرت رحمانی ▨ با صدای: نصرت رحمانی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــ در غریبِ شبِ این سوختهدشت من و غم، آه... چه بر من بگذشت کاروان گم شد و خاکستر ماند کرکسِ پیرِ دلِ من میخواند: «ای عطش، در رگ من جاری باش شعله زن، دودم کُن، کاری باش رگ غمسوخته، ای ریشهی من بمک از تاولِ اندیشهی من دشت شبتاختهام، خاموشم موج خودباختهام، مدهوشم طفل آوارهی شهرِ خوابم تشنهی خویشتنم، گردابم برگِ پاییزِ به دستِ بادم ریخته، سوخته، بیبنیادم کاروانسوختهای چاووشم دربهدر زمزمهای خاموشم گرهٔ کورِ غمم، بازم کُن قصه پایان ده و آغازم کُن ای تو گُم، نامعلوم، ای نایاب گُنگ نامعلومی را دریاب دست پیش آر که رفتم از دست دامنم گیر که هیچم در هست من و تو چیست؟ چه بیشی، چه کمی؟ چو کویری و تمنای نمی من و تو چیست؟ من و من باشیم روح تنگ آمده از تن باشیم بگریزیم و به هم آویزیم عطشی در عطش هم ریزیم نفسی در نفس من بفشان بکشانم، بچشانم، بنشان بکشان بر سرِ بازار مرا جان فدای تو، بیازار مرا سنگ بدنامی بر جامم زن کوس رسوایی بر بامم زن [زندگی چیست؟ سراب است، سراب نقش پاشیده بر آب است، بر آب] عشق، خونابهی دل نوشیدن کفنِ ماتمِ خود پوشیدن آرزو، گورکنِ دشتِ جنون نانش از عشق و شرابش از خون [جغد پیریست سعادت در قاف نغمهاش لاف و همه لاف گزاف] مرهمِ سوختن، از ساختن است چه قماری که همه باختن است زندگی چیست؟ مرا یاد بده آنچه میدانم بر باد بده توتیایی تو به چشمانم کش تشنهام، تشنهی آتش، آتش... تیشه بر ریشهی جان دوختهام دل بههر شعلهی غم سوختهام باد آوارهی گورستانم بذر پاشیده به سنگستانم برقِ منشورِ یخینِ رازم پَرِ سیمرغ غمم، بگدازم پیش از آن لحظه که نابود شوم شب شوم، شعله شوم، دود شوم» [در غریب شب این سوختهدشت کرکسی پر زد و نالید و گذشت] ▨ نصرت رحمانی از دفتر شعر «میعاد در لجن» منتشر شده به سال ۱۳۳۵ ــــــــــــــــ پینوشت: متن شعر منطبق بر خوانش شاعر است و با نسخۀ چاپ شده در کتاب، تفاوتهایی دارد. شکل مکتوب شعر، در داخل کروشه [ ] آمده است. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدنیما یوشیج | مرغ شبآویز | صدای احمد کیایی
۲۳ آبان ۱۴۰۵ · ۴ دقیقه
▨ نام شعر: مرغ شباویز ▨ شاعر: نیما یوشیج ▨ با صدای: احمد کیایی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ به شب آویخته مرغ شبآویز مُدامش کارِ رنجافزاست چرخیدن. اگر بیسود میچرخد وگر از دستکارِ شب، در این تاریکجا، مطرود میچرخد... به چشمش هر چه میچرخد، ـــ چو او بر جای ـــ زمین، با جایگاهش تنگ. و شب، سنگین و خونآلود، برده از نگاهش رنگ و جادههای خاموش ایستاده که پای زنان و کودکان با آن گریزانند چو فانوسِ نفسمرده که او در روشنایی از قفای دود میچرخد. ولی در باغ میگویند: «به شب آویخته مرغ شباویز به پا، ز آویخته ماندن، بر این بامِ کبوداندود میچرخد.» ▨ نیما یوشیج ۱۳۲۹ ـــــــ پینوشت اول: در برخی نسخهها «و شب، سنگین و خونآلود» به صورت «و شب سنگینِ خونآلود» ضبط شده است که انتخاب ما این بود که با واو اجرا شود. پینوشت دوم: در برخی از نسخهها «و جادههای خاموش ایستاده» به صورت «و جادههای خاموش ایستاد» ضبط شده که در این حالت علاوه بر شکست وزنی، نحوِ جمله و فضای محاکات شعر بر هم میخورد و به نظر ما آشکارا غلط است. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدرضا براهنی | موسیقی
۱۹ آبان ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه
▨ نام شعر: موسیقی ▨ شاعر: رضا براهنی ▨ با صدای: رضا براهنی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پيانو می شُپَند يک شوپن به پشت يک پيانو و ما نمی شنويم و ما نمی شنويم و ما نمی شنويم و ما نمی شنويم وما وَما وَما وَمانمی شنويم وَما شنويم وَما نمی شنويم نمی شنويم وَيک شوپن به پشت يک نمی شنويم که می شپند که می وَ وَ وَما نمی شنويم م م م م... به پشت يک نو می شپند شوپن نمی شپند شو وَپن شوپن نمی نمی نمی نمی نمی ش می شپند وَکه که می شنويم نمی شنوی ی ی ی م م ▨ هفتم اسفند ماه ۱۳۷۲ - تهران از کتاب خطاب به پروانه ها، صفحه ۱۱۱ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدحسین منزوی | کسی نشناخت
۱۳ آبان ۱۴۰۵ · ۶ دقیقه
▨ شعر: شاعر، تو را زین خیل بیدردان، کسی نشناخت ▨ شاعر: حسین منزوی ▨ با صدای: حسین منزوی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز _________ این غزل توسط شاعر، به برادرش بهروز منزوی تقدیم شده است _________ شاعر، تو را زین خیل بیدردان، کسی نشناخت تو مشکلی و هرگزت آسان، کسی نشناخت کنج خرابت را بسی تسخر زدند اما گنج تو را، ای خانهی ویران کسی نشناخت جسم تو را، تشریح کردند از برای هم اما تو را -ای روح سرگردان- کسی نشناخت آری تو را، ای گریهی پوشیده در خنده وآرامش آبستن ِ توفان، کسی نشناخت زین عشقورزان ، نسیم و گلشنت، نشگفت کای گردباد ِ بیسر و سامان، کسی نشناخت وز دوستداران ِ بزرگ ِ کفر و دینت نیز ای خود تو هم یزدان و هم شیطان، کسی نشناخت گفتند: این دون است و آن والا، تو را، اما ای لحظهی دیدار جسم و جان! کسی نشناخت (۱) با حکم مرگت روی سینه، سالهای سال آن جا تو را در گوشهی یمگان، کسی نشناخت (۲) فریاد «نای»ت را و بانگ شکوههایت را ای طالع و نام تو ناهمخوان، کسی نشناخت (۳) بیشک تو را در روز ِ قتل ِعام نیشابور با آن دریده سینهی عرفان، کسی نشناخت (۴) ای جوهر شعر تو، چون نام تو بُرّنده ذات تو را ای جوهر ِ برّان، کسی نشناخت (۵) روزی که میخواندی؛ مخور مِی محتسب تیز است لحن نوایت را در آن سامان، کسی نشناخت (۶) وقتی که میکندند از تن پوستت را نیز گویا تو را زان پوستینپوشان، کسی نشناخت (۷) چون میشدی مخنوق از آن مستان، تو را ای تو خاتون شعر و بانوی ایمان، کسی نشناخت (۸) آن دم که گفتی، باز گرد ای عید، از زندان خشم و خروشت را، در آن زندان، کسی نشناخت (۸) چون راز دل با غار میگفتی تو را، هم نیز ای شهریار شهر سنگستان، کسی نشناخت (۹) حتا تو را در پیش ِ روی ِجوخهی اعدام جز صبحگاه ِ خونی میدان، کسی نشناخت (۱۰) هرکس رسید از عشق ورزیدن به انسان گفت امّا تو را، ای عاشق ِ انسان، کسی نشناخت ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ اشارات غزل؛ ۱. مکن در جسم و جان منزل که این دون است و آن والا قدم زین هر دو بیرون نه ، نه این جا باش ، نه آن جا « سنایی غزنوی » ۲.ناصر خسرو قبادیانی ۳.مسعود سعد سلمان ۴.عطار نیشابوری ۵.سیف فرغانی ۶.حافظ : اگر چه باده فرخبخش و باد گلبیز است به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است ۷.عمادالدین نسیمی از پیروان نهضت حروفیه که به دستور یکی از اعقاب تیمور ظاهرا ، پوست از تنش ، زنده زنده کندند ۸.فرخی یزدی : سوکواران را مجال بازدید و دید نیست بازگرد ای عید از زندان که ما را عید نیست ۹. م. امید و شعر قصه ی شهر سنگستان سخن می گفت در سر آغاز کرده شهریار شهر سنگستان... ۱۰. خسرو گلسرخی و سایر شاعران شهید Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدفریدون مشیری | دستهامان
۸ آبان ۱۴۰۵ · ۶ دقیقه
▨ نام شعر: دست هامان ▨ شاعر: فریدون مشیری ▨ با صدای: فریدون مشیری ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــ از دل و دیده گرامیتر هم آیا هست؟ - دست، آری، ز دل و دیده گرامیتر: دست! زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان بیگمان دست گرانقدرتر است هر چه حاصل کنی از دنیا دستاورد است هر چه اسباب جهان باشد در روی زمین دست دارد همه را زیرِ نگین سلطنت را که شنیدهست چنین؟ شرف دست همین بس که نوشتن با اوست خوشترین مایهٔ دلبستگی من با اوست . در فروبستهترین دشواری در گرانبارترین نومیدی بارها بر سرخود بانگ زدم : - هیچت ار نیست مخور خون جگر دست که هست! بیستون را یاد آر دستهایت را بسپار به کار کوه را چون پَر کاه از سر راهت بردار ! وه چه نیروی شگفتانگیزی است دستهایی که به هم پیوسته است! به یقین، هر که به هر جای، در آید از پای دستهایش بسته است دست در دستِ کسی یعنی: پیوند دو جان دست در دست کسی یعنی: پیمان دو عشق دست در دست کسی داری اگر ، دانی، دست چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست؛ لحظه ای چند که از دست طبیب گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد؛ نوشداروی شفا بخشتر از داروی اوست چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست پرچم شادی و شوق است که افراشتهای لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست دست، گنجینه مهر و هنر است : خواه بر پردهٔ ساز خواه در گردنِ دوست خواه بر چهرهٔ نقش خواه بر دندهٔ چرخ خواه بر دستهٔ داس خواه در یاری نابینایی خواه در ساختن فردایی آنچه آتش به دلم میزند، اینک، هر دم سرنوشت بشرست داده با تلخی غمهای دگر دست به هم ! بار این درد و دریغ است که ما تیرهامان به هدف نیک رسیده است، ولی دست هامان، نرسیده است به هم ! ▨ فریدون مشیری ۱۳۲۹ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدحسین پناهی | سه شعر کوتاه (با صدای شاعر)
۴ آبان ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه
▨ سه شعر کوتاه از حسین پناهی ▨ شاعر: حسین پناهی ▨ با صدای: شاعر ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ ـــ یک ـــ برمیگردم با چشمانم که تنها یادگار کودکی مناند آیا مادرم مرا باز خواهد شناخت؟ ـــ دو ـــ به من بگویید فرزانگانِ رنگ و بوم و قلم چگونه خورشید را تصویر میکنید که ترسیمش سراسر خاک را خاکستر نمیکند؟ ـــ سه ـــ هیچوقت نقاش خوبی نخواهم شد امشب دلی کشیدم شبیه نیمهسیبی که به خاطر لرزشِ دستانم در زیر آواری از رنگها ناپدید ماند Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدبیژن الهی | آزادی و تو
۱ آبان ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه
▨ شعر: آزادی و تو - بخش اول شعر ▨ شاعر: بیژن الهی ▨ با صدای: شهروز ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــــــــ به تصویر درختی که در حوض زیر یخ زندانیست چه بگویم؟ من تنها سقف مطمئنم را پنداشته بودم خورشید است که چتر سرگیجهام را همچنان که فرو نشستن فوارهها از ارتفاع گیج پیشانیام میکاهد – در حریق باز میکند؛ اما بر خورشید هم برف نشست. چه بگویم به آوای دور شدن کشتیها که کالاشان جز آب نیست – آبی که میخاست باران باشد – و بادبانهاشان را خدای تمام خداحافظیها با کبوتران از شانهی خود رم دادهست؟ ▨ بیژن الهی از کتاب شعر «جوانیها»، انتشارات بیدگل، صفحهی ۱۱۱ ───────♪ ─────── بیژن الهی جز شاعرانی است که متاسفانه هیچ قطعه ای با صدای خودش در دست نیست. از سویی جایگاه مهم او در شعر مدرن ایران، غیرقابلانکار است. به همین دلیل بر آن شدم تا تعدادی از آثار این شاعر را با صدای خودم اجرا کنم، تا جای او و شعرهایش، در بین شاعران معاصر خالی نماند Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدنیما یوشیج | در فروبند
۲۸ مهر ۱۴۰۵ · ۴ دقیقه
▨ نام شعر: در فروبند ▨ شاعر: نیما یوشیج ▨ با صدای: احمد شاملو ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــــــــــــــ در فروبند که با من دیگر رغبتی نیست به دیدار کسی؛ فکر کاین خانه چه وقت آبادان بود بازیچهی دست هوسی. هوسی آمد و خشتی بنهاد طعنهیی لیک به بیسامانی، دیدمش، راه از او جستم و گفت: بعد از اینت شب و این ویرانی. گفتم: آن وعده که با لعل لبت؟ گفت: تصویر سرابی بود آن. گفتم: آن پیکر دیوار بلند؟ گفت: اشارت ز خرابی بود آن. گفتم: آن نقطه که انگیخته دود؟ گفت: آتش زدهی سوختهای ست، استخوانبندی بام و در او مرگ را لذت اندوختهایست. گفتمش: خنده نبندد پس از این آفتابی، نه چراغی با من. گفت: آن به که بپوشی از شرم چهرهی خویش به دست دامن. دست غمناکان -گفتم- اما از پس در به زمین میساید. -خنده آورد لبش- گفت: ولیک هولی استاده به ره میپاید. میدرخشد گر افق، اهرمنیست نیمسوزیش به کف دود اندود. مرد آن در که امیدش بگشاد با بیابان هلاکش ره بود. جاده خالیست، فسردهست امرود هرچه میپژمرد از رنج دراز. مرده هر بانگی در این ویران همچو کز سوی بیابان آواز. وز پس خفتن هر گل، نرگس روی میپوشد در نقشهی خار. در فروبند دگر هیچکسی، نیستش باکس رای دیدار. ▨ نیما یوشیج فروردین ماه ۱۳۲۷ ـــــــــــــــــــــــــ نشانهگذاری در شعر نیما یوشیج همیشه مجادلهبرانگیز بوده است. نشانهگذاری و متن شعر که در بالا آمده، بر اساس کتاب ِ مجموعه اشعار نیما یوشیج، انتشارات زرین، چاپ اول انجام گرفته است. اگرجه خوانش شاملو در برخی واژگان و جزییات، با این متن تفاوت دارد. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدمشفق کاشانی | نمیدانم کیم
۲۵ مهر ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: نمیدانم کیم ▨ شاعر: مشفق کاشانی ▨ با صدای: مشفق کاشانی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ چون حبابی خانه بر دوشم، نمیدانم کیم خالی از دریاست آغوشم، نمیدانم کیام دود ِشمع ِکُشتهام، در انجمن پیچیدهام در عزای خود سیهپوشم نمیدانم کیم تا پیام از گوهر ِخود گیرم از گرداب وحی پای تا سر چون صدف گوشم نمیدانم کیم سایبان ِسایهی کمرنگ خود گم کردهام یاد ِاز خاطر فراموشم، نمیدانم کیم مرغ ِآتشبال ِ پر افشانده بر خاکسرتم خشم ِآتشگاه ِخاموشم، نمیدانم کیم داغ هرجا گُل کند باغِ شقایق میشود بر سَر ِهر داغ میجوشم، نمیدانم کیم سر به صحرا میگذارم تا شهیدستان ِ دوست نای ِ چوپان، بانگ ِچاووشم،، نمیدانم کیم زان می ِباقی که ساقی ریخت در پیمانهام طاقت از دل شد، ز سر هوشم، نمیدانم کیم گاه تبریزم کند افسون به شعر ِشهریار گاه با افسانه در یوشم، نمیدانم کیم رازی از عین القضاتم، رمزی از شکوی الغریب خانی از خون ِ سیاووشم، نمیدانم کیم ▨ عباس کیمنش مشهور به مشفق کاشانی متخلص به مشفق Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدیدالله رویایی | میوههای ملال
۲۲ مهر ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: میوههای ملال ▨ شاعر: یدالله رویایی ▨ با صدای: یدالله رویایی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــ تو میگریزی و من، در غبار رویاها هزار پنجره را بیشُکوه میبندم به باغ سبزِ نوید تو میسپارم خویش هزار وسوسه را در ستوه میبندم تو میگریزی و پیوند روزهای دراز مرا چو قافلهٔ سنگ و سرب میگذرد درنگِ لحظهٔ سنگینِ انتظار، چو کوه به چشمِ خستهٔ من، پای درد میفشرد تو میگریزی چونان که آب از سر سنگ ز سنگِ لال نخیزد نه شِکوه، نه فریاد تو میگریزی چونان که از درخت، نسیم درختِ بسته نداند گریختن با باد تو میگریزی و با من نمیگریزی، لیک غمِ گریز تو بالِ شکیب میشکند چو از نیامدنت بیم میکنم، با من نگاهِ سبز تو نقش فریب میشکند بیا که جلوهٔ بیدارِ هر چه تنهاییست به نوشخندِ گوارای مهر، خواب کنیم به رویِ تشنگیِ بیگناهِ لبهامان هزار بوسهٔ نشکفته را خراب کنیم تو میگریزی اما -دریغ! میماند خیال خستهٔ شبها و میوههای ملال اگر درست بگویم، نمیتوانم باز به دست حوصله بسپارم آرزوی وصال ▨ یدالله رویایی شعر «میوههای ملال» از مجموعه شعر از دوستت دارم شامل شعرهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۷ چاپ اول: ۱۳۴۷ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدعالمتاج قائم مقامی | پیام به ناآمدگان | صدای مریم کوشا
۱۸ مهر ۱۴۰۵ · ۷ دقیقه
▨ نام شعر: پیام به نا آمدگان ▨ شاعر: عالمتاج قائم مقامی ▨ با صدای: مریم کوشا ▨ پالایش و تنظیم: شهروز _________ ۱ ای به دنیای ما نیامدگان! گر نمیآمدید، خوشتر بود خاصه آنرا که در کتاب ازل سرنوشتی به نام مادر بود کاش این دسته در مشیمهٔ مام مانده بودی اگر میسر بود تا که خالی شدی ز شرِ بشر این زمین، کش نه شور و نه شر بود. * * * تو نمیآمدی، درین شک نیست، اختیارت به دست خویش ار بود بسته شد نطفه بی ارادهٔ تو که مشیت بر آن مقرر بود نه به دلخواه در رحم رفتی که در آن ره، پدرت رهبر بود نه برون آمدی از آن به مراد کهت برون آمدن مقدر بود. کاش بالای فکر سرکش من با تقاضای عصر همبر بود یا که مغزی چنانکه هست مرا در سر مرد نفسپرور بود یا درین سر، به جای مغزِ فهیم مغز خر بود، مغز اَستر بود ور مجسم نمیشدی، باری آرزوی دلم مصور بود * * * هله ای در جهان نیامدگان! هستی ما ز مرگ بدتر بود رنج ما را اگر نوشتندی مثنوی را هزار دفتر بود مرگ در کام ما ز تلخی عمر دلنشینتر ز شهد و شکّر بود کار ما بود در کف دو خدا کان یکی اکبر، این یک اصغر بود آن خدا بر فلک که یزدان است این خدا بر زمین که شوهر بود. ۲ روزگار شما نیامدگان به امید خدای خوشتر باد خانهٔ عیش ما سیهدل بود کاخ عمر شما منور باد {شاخ آمالتان همیشه بهار نخل امیدتان برآور باد} بر شما دختران آینده زندگی جمله نور و شکّر باد از سرشک غم و نشاط شراب چشمتان خشک و کامتان تر باد اختران را اگر اثر باشد روزتان خوش ز سیر اختر باد {آسمان را دگر شود رفتار زندگی را نظان دیگر باد} زن برون آید از اسارت مرد ور فراتر نشد، برابر باد من نگویم که همچو ما، آن مرد خار در پای و خاک بر سر باد قرنها بوده جنس زن مقهور قرنها جنس زن مظفر باد * * * ▨ عالمتاج قائممقامی متخلص به ژاله از کتاب دیوان عالمتاج قائممقامی (ژاله)، انتشارات ما، ۱۳۷۴: ۱۴۵ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدهوشنگ ابتهاج | جمع پراکنده
۱۴ مهر ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: جمع پراکنده (رحیل) ▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج ▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــ فریاد که از عمرِ جهان هر نفسی رفت دیدیم کز این جمعِ پراکنده کسی رفت شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ زینگونه بسی آمد و زینگونه بسی رفت آن طفل که چون پیر از این قافله در ماند وان پیر که چون طفل به بانگِ جَرَسی رفت از پیش و پسِ قافلهی عمر میندیش گه پیشروی پی شد و گه بازپسی رفت ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم دریاست؛ چه سنجد که بر این موج خسی رفت رفتی و فراموش شدی از دلِ دنیا چون نالهی مرغی که ز یاد قفسی رفت رفتی و غم آمد به سر جای تو، ای داد بیدادگری آمد و فریادرسی رفت این عمر سبکسایهی ما بسته به آهی است دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدنصرت رحمانی | میعاد در لجن
۹ مهر ۱۴۰۵ · ۴ دقیقه
▨ نام شعر: میعاد در لجن ▨ شاعر: نصرت رحمانی ▨ با صدای: نصرت رحمانی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــ رقصید پر زد، رمید از سرِ انگشتِ او پرید [سکه] گفتم: خط پروانهی مسین پرواز کرد چرخید، چرخید پرپر زنان چکید؛ کفِ جویِ پُر لجن. تابید، سوخت فضا را نگاهها بر هم رسید در هم خزید در سینه عشقهای سوخته فریاد میکشید: ـ ای یأس، ای امید! آسیمهسر بهسوی «سکه» تاختیم از مرز هست و نیست تا جوی پُر لجن با هم شتافتیم آنگه نگاه را به تنِ سکه بافتیم. پروانهٔ مسین آیینهوار! بر پا نشسته بود در پهنهٔ لجن! و هر دو روی آن خط بود خطی بهسوی پوچ، خطی به مرز هیچ اندوه لِرد بست در قلبوارهاش و خنده را شیار لبانش مکید و گفت: پس… آه، نقش شیر!؟ رویید اشک خاموش گشت. گفتم: کُنام شیر لجنزار نیست، نیست! خط است و خال گذرگاهِ کرمها اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است میعادگاه زشتی و پستیست. از هم گریختیم بر خط سرنوشت خونآبه ریختیم. ما هر دو باختیم ما هر دو باختیم. ▨ نصرت رحمانی از دفتر شعر »میعاد در لجن» منتشر شده به سال ۱۳۳۵ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدشهریار | ای وای مادرم | دکلمه ساعد باقری
۶ مهر ۱۴۰۵ · ۱۱ دقیقه
▨ نام شعر: ای وای مادرم ▨ شاعر: شهریار ▨ با صدای: ساعد باقری ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ تذکر: نسخههای دیگری از شعر موجود است که طولانیتر است، اما متن شعر ارایه شده در اینجا منطبق بر نسخهی خوانش شده توسط استاد ساعد باقری است. ــــــــــــــــــ ۱ آهسته باز از بغل پلّهها گذشت در فکرِ آش و سبزی بیمار خویش بود امّا گرفته دور و برش هالهای سیاه او مرده است و باز پرستارِ حال ماست در زندگیّ ما همه جا وول می خورد هر کنجِ خانه صحنهای از داستان اوست در ختم خویش هم به سرِ کارِ خویش بود بیچاره مادرم ۲ هر روز میگذشت از این زیرپلّهها آهسته تا به هم نزند خوابِ نازِ من امروز هم گذشت در باز و بسته شد با پشت خم از این بغلِ کوچه میرود چادرنماز فلفلی انداخته به سر کفشِ چروکخورده و جورابِ وصلهدار او فکر بچّههاست هر جا شده هویج هم امروز میخرد بیچاره پیرزن، همه برف است کوچهها ۵ انصاف میدهم که پدر رادمرد بود با آن همه درآمد سرشارش از حلال روزی که مُرد روزی یک سال خود نداشت امّا قطارهای پُر از زاد آخرت وز پی هنوز قافله های دعای خیر این مادر از چنان پدری یادگار بود تنها نه مادر من و درماندگان خیل او یک چراغ روشن ایل و قبیله بود خاموش شد دریغ ۶ نه، او نمرده، میشنوم من صدای او با بچّهها هنوز سر و کلّه میزند؛ ناهید، لال شو بیژن، برو کنار کفگیر بیصدا دارد برای ناخوشِ خود آش میپزد ۷ او مُرد و در کنار پدر زیر خاک رفت اقوامش آمدند پیِ سرسلامتی یک ختم هم گرفته شد و پُر بدک نبود بسیار تسلیت که به عرضه داشتند؛ لطف شما زیاد امّا ندای قلب، به گوشم همیشه گفت: این حرفها برای تو مادر نمیشود. ۸ پس این که بود؟ دیشب لحافِ رد شده بر روی من کشید لیوان آب از بغل من کنار زد، در نصفههای شب. یک خواب سهمناک و پریدم به حال تب نزدیکهای صبح او باز زیر پای من اینجا نشسته بود آهسته با خدا، راز و نیاز داشت نه، او نمرده است. ۱۱ او پنج سال کرد پرستاری مریض در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد امّا پسر چه کرد برای تو؟ هیچ، هیچ تنها مریضخانه، به اُمّیدِ دیگران یک روز هم خبر: که بیا او تمام کرد. ۱۲ در راه قُم به هرچه گذشتم عبوس بود پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد صحرا همه خطوط کج و کوله و سیاه طومار سرنوشت و خبرهای سهمگین دریاچه هم به حال من از دور می گریست تنها طواف دور ضریح و یکی نماز یک اشک هم به سورهی یاسین من چکید مادر به خاک رفت. ۱۴ آینده بود و قصّه ی بی مادریّ من ناگاه ضجّهای که به هم زد سکوت مرگ من میدویدم از وسط قبرها برون او بود و سر به ناله برآورده از مغاک خود را به ضعف از پی من باز میکشید دیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاه خود را به هم فشرده خزیدم میان جمع ترسان ز پشت شیشهی در آخرین نگاه باز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاش چشمان نیمهباز: از من مشو جدا. ۱۵ میآمدم و کلّهی من گیج و منگ بود انگار جیوه در دل من آب میکنند پیچیده صحنههای زمین و زمان به هم خاموش و خوفناک همه میگریختند میگشت آسمان که بکوبد به مغز من دنیا به پیش چشم گنهکارِ من سیاه وز هر شکاف و رخنهی ماشین غریو باد یک نالهی ضعیف هم از پی دوان دوان میآمد و به مغر من آهسته میخلید: تنها شدی پسر. ۱۶ باز آمدم به خانه چه حالی! نگفتنی دیدم نشسته مثل همیشه کنار حوض پیراهن پلید مرا باز شسته بود انگار خنده کرد ولی دلشکسته بود: بردی مرا به خاک سپردیّ و آمدی؟ تنها نمیگذارمت ای بینوا پسر! میخواستم به خنده درآیم ز اشتباه امّا خیال بود ای وای مادرم ▨ سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدمومن قناعت | آبشار
۳ مهر ۱۴۰۵ · ۴ دقیقه
▨ نام شعر: آبشار ▨ شاعر: مومن قناعت ▨ با صدای: لایق شیرعلی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ ای آبشار! آیينهی بیغبارِ من یارِ زمان کودکی بیقرار من از روزهای رفته تویی یادگار من آهنگهای رفته را تکرار میکنی یاد به خواب رفته را بیدار میکنی راز مرا به لفظ خود اظهار میکنی داری به یاد لحظهای آن خوبمنظری کآمد به آب صبحدم، آن کرته پرپری پای برهنه روی گل، آن چوجهی پری موی سیاه بر قد موزون، چو آبشار چشمی چو چشمهی صفا، رویی چو نوبهار قدی به مثل شرشره، لرزان و بیغبار گلخنده میزد و گلِ در آب میفکند طفلی به آب، گوهر نایاب میفکند سوزی به جانِ بچهی بیتاب میفکند می رفت رنگ و رونق گلزار میشکست میآمد و ز آمدش خمار میشکست لبتشنگیِ تشنهی دیدار میشکست آن دخترک که بود مرا؟ بلکه خواهرم یا در بهارِ نورسی، او بود دلبرم یا چون کبوتر سفید، او بود همپرم هرکس که بود، او مرا از جان عزیز بود جانم ز جانِ شربتِ او، ریز ریز بود روزی که چون دو ساحلِ دریا جدا شدیم دریا صدا نموده و ما بیصدا شدیم در تارهای شرشره هر دو نوا شدیم آن لحظههای بیبدل، گویی به خواب رفت عمر عزیز بچگی، مانند آب رفت چون کبکِ ... آمد و لیکن شتاب رفت ای آبشار باز بیا در کنار من بنواز آن ترانه را چون یادگار من باری نمای صورت آن نوبهار من ▨ پی نوشت: کَرته: در لغتنامهی دهخدا آمده که به معنی پیراهن است شرشره: در لغتنامهی دهخدا آمده؛ آبشار کوچک و کم آب یا جایی است که رشتهٔ باریکی از آب از فاصلهٔ نسبةً زیاد به پایین ریزد خواه در هنگام ریزش از روی سنگ و بستری سراشیب و تقریباً عمودی سرازیر شود، یا این فاصله را در میان فضا طی کند. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویداردلان سرفراز | پرسش | با صدای شاعر
۳۰ شهریور ۱۴۰۵ · ۵ دقیقه
▨ نام شعر (ترانه): پرسش (غایب ِ همیشه حاضر) ▨ شاعر: اردلان سرفراز ▨ با صدای: اردلان سرفراز ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ تو بزرگترین سوالی که تا امروز بیجوابه نه تو بيداری، نه تو خواب نه تو قصه و کتابه برای دونستن ِ تو همهی دنيا رو گشتم از ميون ِ آتش و باد خشکی و دريا گذشتم آسمون شولای خواب و فرشِ من خاکِ زمین بود مرهم زخمای پاهام هفتا کفش آهنین بود تو رو پرسيدم و خواستم از همه عالم و آدم بیجواب اومدم اما حالا از خودت ميپرسم؛ تو رو بايد از کدوم شب از کدوم ستاره پرسيد از کدوم فال و کدوم شعر پرسيد و دوباره پرسيد تو رو بايد از کدوم گل از کدوم گلخونه بویيد تو رو بايد با کدوم اسب از کدوم قبيله دزديد غايب ِ هميشه حاضر تو رو بايد از کی پرسيد تو و باید از چی پرسید از ته ِدرهی ظلمت يا نوک ِ قلهی خورشيد اونور ِاينجا و اونجا اونور ِامروز و فردا عمق ِ روح ِ آبی آب ته ِ ذهن ِ سبز ِ صحرا مثل زندگی مث ِ عشق تو هميشه جاری هستی تو صراحت طلوع و ذات ِ هر بيداری هستی مثل خورشيد مثل دريا روشنی و با صراحت تو صميميت ِ آبی واسه شستن جراحت غايب ِ هميشه حاضر تو رو بايد از کی پرسيد از ته درهی ظلمت يا نوکِ قلهی خورشيد تو رو از صدای قلبم لحظهبهلحظه شنيدم تو رو حس کردم تو نبضم من تو رو نفس کشيدم مثل حس کردن گرما يا حضور ِ يه صدايی به تو اما نرسيدم ندونستم تو کجایی تو رو بايد از کی پرسيد تو رو بايد با چي سنجيد تو رو حس میکنم اما کاشکی چشمام تو رو میديد غايب ِ هميشه حاضر کاشکی چشمام تو رو میديد ▨ شاعر: اردلان سرفراز آهنگساز: فرید زلاند تنظیم کننده: آندرانیک خواننده: گوگوش Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدفخرالدین مزراعی | شرمنده ز عمر | صدای علیاکبر یاغیتبار
۲۷ شهریور ۱۴۰۵ · ۵ دقیقه
▨ نام شعر: شرمنده ز عمر ▨ شاعر: فخرالدین مزارعی ▨ با صدای: علیاکبر یاغیتبار ____________ نیست آسان به چنین ورطه دوامآوردن توسنِ معرکه در زیر لگام آوردن بام را بردن در لعنت و دشنام به شام شام، پردغدغه در بیم به بام آوردن شیرِ نر بودن و در جلدِ خر ماده شدن تن به بیغیرتیِ خاصِ عوام آوردن عصب کوفته را داده به تاراجِ غضب آنچنانترکُنِ شورنده بهجامآوردن در گریز از خود و از خیل امیرانِ کلام رو به همصحبتیِ شُربِ مدام آوردن زنبهمزدی بشد افسانه و، اکنون هنر است مزهی باده برِ فاسقِ مام آوردن صبح بیرونزدن از خانه چُنان ببر و به شام خونچکان لاشهی زخمین به کنام آوردن خوک را گر به لطافت بتوان شبپره کرد پختگی را نتوان در دلِ خام آوردن خلق را دیدن در قیدِ قعودی جاوید لیک در قافیه ترسان ز قیام آوردن تیغ بر نای و هراسان سرِ تسلیم فرود به رجزخوانیِ هر تخم حرام آوردن نتوانستن بیوسوسهی هول و هراس به شب از اینهمه، یک روز تمام آوردن ترس را دادن در قعرِ رگ و ریشه رسوب خوف با مایهی تمکین به قوام آوردن روز و شب بر سر این فاجعه شرمنده ز عمر مهر و مه را به تماشا لب بام آوردن نه کرامات، قرمساقی و بیغیرتی است اینهمه دیدن و اینگونه دوام آوردن آبروریزی ارباب سخن دیدن و سخت خاک بر فرقِ امیرانِ کلام آوردن ▨ فخرالدین مزارعی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدمهدی حمیدی شیرازی | ایران چه میگوید؟
۲۴ شهریور ۱۴۰۵ · ۹ دقیقه
▨ نام شعر: ایران چه میگوید ▨ شاعر: مهدی حمیدی شیرازی ▨ با صدای: مهدی حمیدی شیرازی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ میکشندم از دو جانب این به سویی آن به سویی مُفتیان عقدم به شویی بسته، قاضیها به شویی این گرفته گیسویم، آن یک گریبانم، خدایا هر دو گویندم گُلی، گل را نباشد پشت و رویی ای خدا، ای آسمان، ای آسمانها، ای خدایان! همنشینِ سنگ خارا کی شود، کی شد، سبویی؟ من هنوز از طاقِ بستان دارم از عدلی نشانی من هنوز از تختِ جم دارم ز فرّی گفت و گویی داشتم مُلکی که میپیمود خورشیدش به روزی یعنی از سوییش پیدا میشد و پنهان به سویی از حلب تا کاشغر بر خاتمم حرفِ نگینی آب و جاهِ سنجرم از بحرِ بیپایاب جویی دید این خورشید و میداند که روی این زمینها از اسیران جهان بشنید روزی های و هویی دید این خورشید و میداند که شاهان جهان را بوسه بر درگاه من میبود سنگین آرزویی بیگمان زآن رفتگان اکنون کسی گر باز گردد اشکریزان گوید ای ایران! تو ایرانی؟ تو اویی؟ من دیاری بودم از فرخندگی رشک بهشتی! من زمینی بودم از خوبی چو رخسار نکویی سر به سر نخجیرگاهی از پیِ نخجیرگاهی! جا به جا لغزنده جویی از بَرِ لغزنده جویی! آنک آنجا بود، کانجا کرد پرویزی شکاری! اینک اینجا بود، کاینجا شانه زد شیرین به مویی! خود همینجا بود؛ کاینجا تاخت بهرامی به گوری پای آهویی ز پیکان دوخت بر پشت سروئی!(1) بوسه زد بر سمّ ِ اسبِ شاه، اینجا پادشاهی ضبط کرد این نقش را کوهی و تصدیقِ عدویی! خم شد اینجا پشت قیصر تا ببوسد سمّ ِ اسبی! خرد شد آنجا سپاهی، ملّتِ پرخاشجویی! بود در هرگوشهای چون بیشه شیری، نامداری! بود در هر دامنی چون کوهببری، تندخویی! تازه میشد جانشان چون گل ز باد نوبهاران باد اگر میبردشان از جنگ و از پیکار سویی! باجها بگرفتهام هر سال، از هر پایتختی خسرویها کردهام هر روز، بر هر شهر و کویی! بودهام یک روز اندر پهنهی گیتی سواری ملکها غلتیده اندر خمّ چوگانم چو گویی زاستخوان نامداران جهان پر گشته خاکم تکهی پر استخوان کی رفته پایین از گلویی؟! من عروس سنجرم، من دختر نوشیروانم من زن بیگانه گردم؟ با چه عشقی؟ با چه رویی؟! دل به امّیدِ وصال من کسی خرم ندارد جز کسی کاو را سری بیمغز باشد؛ چون کدویی! تازه دامادانِ گیتی، غافل از این داوریها میکشندم از دو جانب، این به سویی، آن به سویی! ▨ "دکتر مهدی حمیدی شیرازی" به سال ۱۳۲۴ برگرفته از کتاب فنون شعر و کالبدهای پولادین آن ــــــــ (1):سرو: به معنی شاخ و این بیت اشاره به مهارت در تیراندازی بهرام است. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدکارو (کاراپت دردریان) | بر سنگ مزار
۲۱ شهریور ۱۴۰۵ · ۵ دقیقه
▨ نام شعر: بر سنگ مزار (الا ای رهگذر) ▨ شاعر: کارو ▨ با صدای: کارو ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــ اَلا ای رهگذر! منگر چنين بيگانه بر گورم چه میخواهی؟ چه میجويی در اين كاشانهی عورم؟ چهسان گويم؟ چهسان گريَم حديث قلب رنجورم؟ از اين خوابيدنِ در زير سنگ و خاک و خون خوردن نمیدانی، چه میدانی كه آخر چيست منظورم؟ تن من لاشهی فقر است و من زندانیِ زورم كجا میخواستم مردن!؟ حقيقت كرد مجبورم چه شبها تا سحر عريان، به سوزِ فقر لرزيدم چه ساعتها كه سرگردان، به ساز مرگ رقصيدم از اين دورانِ آفتزا، چه آفتها كه من ديدم سكوت زجر بود و درد بود و ماتمِ زندان هر آن باری كه من از شاخسارِ زندگی چيدم فتادم در شب ظلمت، به قعر خاك، پوسيدم ز بس كه با لب محنت، زمينِ فقر بوسيدم كنون كز خاك غم پُر گشته اين صد پاره دامانم چه میپرسی كه چون مردم؟ چهسان پاشيده شد جانم؟ چرا بيهوده اين افسانههای كهنه بر خوانم؟ ببين پايان كارم را و بستان دادم از دهری كه خونِ ديده، آبم كرد و خاکِ مردهها، نانم همان دهری كه با پستی به سندان كوفت دندانم به جرم آنکه انسان بودم و میگفتم انسانم ستم خونم بنوشيد و بكوبيدم به بدمستی وجودم حرف بیجايی شد اندر مكتب هستی شكست و خرد شد، افسانه شد، روزم به صد پستی كنون ای رهگذر! در قلبِ اين سرمای سرگردان برای خدمتی ناچیز کن آزاد اگر هستی؛ به جای گريه، بر قبرم بكن با خونِ دل، دستی كه: تنها قسمتش زنجير بود از عالم هستی نه غمخواری، نه دلداری، نه كس بودم در اين دنيا {در عمق سينه زحمت، نفس بودم در اين دني} همه بازيچه پول و هوس بودم در اين دنيا {پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در اين دنيا} به شب های سكوت كاروان تيرهبختیها سراپا نغمهی عصيان، جرس بودم در اين دنيا به فرمانِ حقيقت رفتم اندر قبر، با شادی كه تا بيرون كشم از قعرِ ظلمت، نعشِ آزادی! ▨ کاراپت دردریان (متخلص به کارو) ــــــــــــــــ پینوشت اول: در نسخهی چاپ شده، چند سطر اضافهتر از خوانش شاعر وجود دارد که در اینجا داخل آکولاد {} آمده است. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدبکتاش آبتین | فرشته خانم
۱۹ شهریور ۱۴۰۵ · ۷ دقیقه
▨ نام شعر: فرشته خانم ▨ شاعر: بکتاش آبتین ▨ با صدای: بکتاش ابتین ♬ از آلبوم: او یک فرشته بود ♬ پالایش و تنظیم از بنده نیست ــــــــــــــــ جورابهای دخترم را بخیه میزنم زنم! گاهی عروسکم گاهی چند روز پیراهن چرکم که چسبیدهام به تنم! عصبانیام شبیه رگهای گردن مادرم و میلرزم شبیه هقهق شانههای دخترم! میرقصم در آینه میرقصم با خودم با اولین عشقم که نیست و خاطرهها گریه میکنند در دامنم! هزاردستانم با یک دست کیف دخترم هستم غذای سوختهام با یک دست جاروبرقیام و اگر برق نباشد تاریک است که پاهای بسیاری در من روشن میشود! جاروگرم! هزارپایم! خدا میداند که چه جانوری هستم! [جاروگرم! هزارپایم! خدا میداند چه جانوری هستم!] اما نگو که کثیفم که نیستم که اگر پیراهن خونی به تن دارم کسی را جز خودم نکشتهام و نگو کثیفم که نیستم اما لخت میگویم همیشه در من آشغالهایی با اتومبیلهای تمیز دور زدهاند! بوقم اتومبیلم سرهای برگشته بر من منم! صندلیام! برای هر پیشنهادی پایهام! خیالت تخت از راه که برسم تختم! درد نمیفهمم به قول تو بدبختم! بر صورتم سیلی، تنها صداست که میماند جای زخم بر پیراهنم! و دکمههایم همه پاره است صبورم شبیه دختر اعراب زنده به گورم! و قافیهها همگی مثل من هرزهاند! صدای آه خودش را در من کش میدهد و چه میدانم که تو از من چه میدانی که کفشهای پاشنهبلندم بر پلهها چرا جیغ میکشند؟ چرا؟.... ]بر پلهها چرا جیغ میکشد؟ چرا؟....] گاهی لحظات امامزادهای در من است! وقتی گریه میکنم چادر نمازم! مادرم هستم به تو تهمت میزنم پدرم هستم! و چند مشت توی دهانم... کلید میشود دندانهای مادرم بر قفل دنیا که بر لولای تنم جز دربهدری نمیچرخید خاک بر سرم سنگ قبرم! همیشه در شیون زندگی دارم و هر روز انگشتهای مردی فاتح فاتحه میخواند بر تنم! هر که اشاره میکند منم! هزار اسم دارم هر نامی که میشنوم بر میگردم! مهتابم ستارهام سحرم تا صبح نمیخوابم شبم! و هزار اسم دیگر باز منم! فقط گاهی در شناسنامه و در رویای مادرم فرشتهام! نیستم؟! ▨ بکتاش آبتین از مجموعه شعر «در میمونِ خودم پدربزرگم» Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویداسماعیل خویی | رباعیات | بخش اول
۱۷ شهریور ۱۴۰۵ · ۵ دقیقه
▨ نام شعر: منتخبی از رباعیات خویی - بخش اول ▨ شاعر: اسماعیل خویی ▨ با صدای: اسماعیل خویی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ دو بیتیهایی که در این بخش میشنوید، عمدتا به افتخار مهدی اخوان ثالث (م.امید) و دیدن دوبارهی او سروده شده است. ــــــــــــــــــــــــ گفت آزادی، گفتمش میرِ من است گفتا شادی، گفتم اکسیرِ من است گفت آینده، گفتم آنک پسرم گفتا که امید، گفتم او پیرِ من است ▨ جانپارهی دلنوازی از میهنِ من میآید و جان فزاید اندر تنِ من میآید و من چنان به خود میآیم که انگار به من باز میآید منِ من ▨ نهز حشمت و نهز حکمت و نهز جادوی ما کز لطفِ خود است رامِ ما آهوی ما نومیدی ما لاف و گزاف است و دروغ وقتی که امید خود میآید سوی ما ▨ یک دشت مزار و جانِ غمبارهی من آن میهن من، این منِ آوراهی من با این همه تا امید باشد، گو باش صد خنجر زخم و دلِ صد پارهی من ▨ خورشید اگرچه ناپدید آمده است یک گوشه از آفاق سپید آمده است گوید دل من که: ناامید آمدهآم گویم: دلِ من مگو! امید آمده است! ▨ نیمی بیم است زندگی، نیم امید زاید ز امید بیم و، از بیم امید ور زان که خلاف آمدِ این میجویی بنگر که من آمدم پس از میم امید ▨ اسماعیل خویی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدابولقاسم حالت | بر لب شطّ العرب
۱۵ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: بر لب شطّ العرب ▨ شاعر: ابولقاسم حالت ▨ با صدای: ابولقاسم حالت ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ هر زمان بر لبِ شطّ العرب افتد گذر من آرد آن منظره یکباره تو را در نظر من با تو روزی لبِ شط بودم و زان پس به همه شب بیتو شطّ دگری میرود از چشمِ ترِ من سحری پیش تو شب کردم و افسوس کزآن پس روزها رفت که بیرویِ تو شب شد سحرِ من شاخ هر نخل بَری داده و من نخلِ امیدم ندهد بَر مگر آندم که تو آیی به برِ من قمر و شمس به شکل تو در آیند به چشمم زآن که دانند تو هم شمسِ منی هم قمر من خبرم هست که از خانهی من با خبری تو خبرم نیست که بهرِ چه نگیری خبر من رحم اگر بر منِ بیدل نکنی، رحم به خود کن زان که ترسم زَنَد آتش به تو سوزِ جگر من در تو روزی اثری میکند این شعر، ولیکن دیگر آن روز نماندهست ز من جز اثر من دولت وصل نیاورده هنوزت به بر من لیک، هجرانِ تو آورده بلاها به سرِ من ▨ ابوالقاسم عبداللَّه فرد متخلص به حالت تیر ماه ۱۳۲۷ - آبادان Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدشفیعی کدکنی |خونریزی خزان
۱۳ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: خونریزیِ خزان ▨ شاعر: محمدرضا شفیعی کدکنی ▨ با صدای: شهروز ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ چگونه دوست ندارم من این دیاران را که هر شقایقش آیینهای است یاران را تمامِ هستیِ من در شطِ سَحَر جاریست چو یاد آورم آن روشنیتباران را سپیده آینهگردانِ روحشان بادا! که روشنایِ دگر داد روزگاران را بهارِ زخمیِ این باغ، دلکش است هنوز اگرچه نغمه به لب خشک شد هزاران را قبایِ میرغضب سبز و خنجرش سُرخ است مخور فریبِ دروغ این سیاهکاران را بهوش باش که خونریزیِ خزان کوشد که روحِ باغ فرامُش کند بهاران را ▨ محمدرضا شفیعی کدکنی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدمهدی اخوان ثالث | اندوه
۱۱ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: اندوه (زیر بارانی که ساعت هاست میبارد) ▨ شاعر: مهدی اخوان ثالث ▨ با صدای: مهدی اخوان ثالث ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــــــــ نه چراغِ چشمِ گرگی پیر نه نفسهای غریبِ کاروانی خسته و گمراه مانده دشتِ بیکرانه، خلوت و خاموش زیر بارانی که ساعتهاست میبارد در شبِ دیوانه و غمگین مانده دشتِ بیکران در زیر باران، آه، ساعتهاست همچنان میبارد این ابر سیاهِ ساکتِ دلگیر نه صدای پای اسب رهزنی تنها نه صفیر باد ولگردی نه چراغِ چشمِ گرگی پیر ▨ مهدی اخوان ثالث متخلص به میم امید Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدسیمین بهبهانی | آه عشق ورزیدم
۸ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: آه عشق ورزیدم ▨ شاعر: سیمین بهبهانی ▨ با صدای: سیمین بهبهانی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز _________ آه! عشق ورزیدم با چگونه حیوانی در چگونه کابوسی با چگونه هذیانی: خواب بود و بیداری، اشتیاق و بیزاری در جدال و آمیزش دستی و گریبانی نفرت و محبت بود، انزجار و لذّت بود با غزال خوشنقشی مرده در بیابانی. وای! حال قی دارم- تا چه شد که در مستی آبِ گند نوشیدم در بلور فنجانی. تاب شعله میشاید تا پلید پالاید تن فکندنم باید در تنور سوزانی. کاش مار میگشتم، پوستوار میهشتم می گریختم از خود با تن درخشانی. آه، نه! که شمشیری زنگ خورده را مانم با خلاف ممزوجی، از غلاف عریانی می گریزم اما تن پیش میدود با من تن من است و من از تن خستهای، گریزانی... آه! عشق ورزیدم، سکّه را دو رو دیدم: روی، نقش جبریلی، پشت، شکل شیطانی. ▨ سیمین بهبهاتی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدخسرو گلسرخی | ای سرزمین من
۵ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: ای سرزمین من ▨ شاعر: خسرو گلسرخی ▨ با صدای: خسرو گلسرخی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــــــــ این استعمار؛ این جامهی سیاه معلق را چگونه پیوندی است با سرزمین من؟ ▨ آن کس که سوگوار کرد خاک مرا آیا شکست در رفتوآمد ِ حمل ِ این همه تاراج؟ ▨ این سرزمین من چه بیدریغ بود که سایهی مطبوع خویش را بر شانههای «ذوالکتاف» پهن کرد و باغها میان عطش سوخت و از شانهها طناب گذر کرد ▨ این سرزمین من چه بی دریغ بود ثقل زمین کجاست؟ من در کجای جهان ایستادهام؟ با باری ز فریادهای خفته و خونین ای سرزمین من من در کجای جهان ایستادهام؟ ▨ خسرو گلسرخی، این شعر را در آخرین دفاعیهی خود در دادگاه نظامی خوانده که عینا اینجا آمده است. گلسری توسط همین دادگاه محاکمه و بلافاصله اعدام شد Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدنادر نادرپور | کتاب پریشان
۳ شهریور ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: کتاب پریشان (اشک پدر) ▨ شاعر: نادر نادرپور ▨ با صدای: نادر نادرپور ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــــــــــــ این شعر را شاعر برای دخترش، پوپک نادرپور نوشته است ـــــــــــــــــــــــــــــــ امید زیستنم، دیدن دوبارهی توست قراربخش دلم، تاب گاهوارهی توست تو ای شکوفهی ایام آرزومندی بمان که دیدهی من روشن از نظارهی توست نگاه پاک توام صبح آفتابی بود کنون چراغ شبم چشم پرستارهی توست به یک اشاره مرا رخصت پریدن بخش که مرغ وحشی دل رامِ یک اشارهی توست به پارهکردن اوراق هر کتاب مکوش دلم کتاب پریشان پارهپارهی توست شبی نماند که بیگریهام به سر نرسید زلال اشک پدر، برق گوشوارهی توست دلم چو موج، به سر میدود ز بیم زوال کرانهای که پناهش دهد، کنارهی توست خجسته پوپک من، -ای یگانه کودک من-! امید زیستنم، دیدن دوبارهی توست ▨ نادر نادرپور از کتاب: گیاه و سنگ، نه آتش به تاریخ دهم اردیبهشت ۱۳۴۱ ـــــــــــــــــــــــــــــــ پی نوشت یک: این شعر توسط استاد محمدرضا شجریان اجرا شده است پی نوشت دو: ازوبسایت مستطاب پرند (راوی حکایت باقی) برای به اشتراکگذاری این شعر و جزییات آن، سپاسگزاریم Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدقسمتی که به دنبالش بودید
ملکالشعرا بهار | ای وطن من | صدای فریدون فرحاندوز
۱ شهریور ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه
▨ نام شعر: ای وطن من (بخشی از این قصیده) ▨ شاعر: ملک الشعرا بهار ▨ با صدای: فریدون فرحاندوز ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــ ای خطّهٔ ایران مِهین، ای وطن من ای گشته به مهرِ تو عجین جان و تن من {ای عاصمهٔ دنیی آباد که شد باز آشفته کنارت چو دلِ پُر حَزَن من} دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیست ای باغِ گل و لاله و سرو و سمن من {بس خار مصیبت که خلد دل را بر پای بی روی تو، ای تازه شکفته چمن من ای بارخدای من گر بیتو زیم باز افرشتهٔ من گردد چون اهرمن من تا هست کنار تو پر از لشکر دشمن هرگز نشود خالی از دل محن من از رنج تو لاغر شدهام چونان کز من تا بر نشود ناله نبینی بدن من دردا و دریغا که چنان گشتی بیبرگ کز بافتهٔ خویش نداری کفن من} بسیار سخن گفتم در تعزیت تو آوخ که نگریاند کسی (نگریانَد کس) را سخن من وآنگاه نیوشند سخنهای مرا خلق کز خون من آغشته شود پیرهن من و امروز همیگویم با محنت بسیار دردا و دریغا وطن من، وطن من ▨ ملکالشعرا بهار ـــــــــ پینوشت: این دکلمه فقط شامل بخشهایی از این قصیده است. بخشهای دکلمه نشده در داخل آکولاد آمده است. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدساعد باقری | ترانهای بر لب
۳۰ مرداد ۱۴۰۵ · ۳ دقیقه
▨ نام شعر: ترانه ای بر لب ▨ شاعر: ساعد باقری ▨ با صدای: ساعد باقری ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ــــــــــــــــــ بزن که هر نیش زخمت، ستارهای در شبم شد بگو، که هر حرف تلخت ترانهای بر لبم شد از آن شبِ گرمِ وحشی که شعله در خونِ من ریخت کدام برفِ زمینگیر حریف تاب و تبم شد کلیدِ قفلِ زبان تو، ترانههای جهان تو تفاوت از چشمم افتاد که عاشقی مذهبم شد ستایشِ هر چه زیبا سرودِ زیباییات بود سرودنِ هرچه ای تو، ترانهٔ یا ربم شد هزارها سال نوری مده فریبم به دوری ببین که هر سنگِ راهی به سوی تو مرکبم شد دمیده صبحِ نگاهت هنوز باور ندارم چه لحظههای عزیزی که قسمت امشبم شد ▨ ساعد باقری Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شویدیدالله رویایی | دلتنگیها ۱۷
۲۸ مرداد ۱۴۰۵ · ۲ دقیقه
▨ شعر: دلتنگیها ۱۷ ▨ شاعر: یدالله رویایی ▨ با صدای: یدالله رویایی ▨ پالایش و تنظیم: شهروز ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ آنگاه كویر ِمشكل را از فاصله ساختند آغاز مرغ بود آغاز بال پایدار و مرغ اول جهان ناگاه وقتی كه كویر مشكل را از فاصله ساختند فریادی سخت بركشید و سمت شنها را آشفت فریاد میان آب افتاد و آب با زمزمه تارهای صوتی را لرزاند و حافظهی قنات را باد آزرد وقتی كه تارهای صوتی در گوشت آب میلرزید ▨ شعر شماره ۱۷ از مجموعه دلتنگیها شامل شعرهای ۱۳۴۵ و ۱۳۴۶ چاپ اول: ۱۳۴۶ ــــــــــــــــــــــــــــ تذکر: شماره شعرها ممکن است در چاپ های مختلف، متفاوت باشد. شمارهگذاری ما بر طبق چاپ اول کتاب است. اما در کتاب ِ «مجموعه آثار یدالله رویایی» انتشارات نگاه، چاپ اول، به دلیل سانسور، این شعر شماره ۱۶ است Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
برای افزودن برچسب وارد شوید